สถาปัตยกรรมพื้นถิ่น

เสาหาร’ เสาต้นเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่บนบัลลังก์รอบก้านฉัตร (แกนปล้องไฉน) เพื่อช่วยรับน้ำหนักส่วนยอดขององค์พระเจดีย์ บนเสาหารทั้ง 8

สะพานยาว เคยเป็นสะพานที่ยาวที่สุดในจังหวัดนครศรีธรรมราช ในอดีตสะพานแห่งนี้ถือเป็นเส้นทางหลักของชาวบ้านจากหลายชุมชนที่ต้องใช้เดินทางเข้าไปค้าขายหรือทำธุระในย่านท่าวัง ซึ่งเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจของเมืองนครศรีธรรมราชในยุคนั้น จุดเริ่มต้นสะพานยาว              จากบันทึกท้องถิ่นและคำบอกเล่า สะพานยาว ดั้งเดิมถูกสร้างขึ้นในช่วงปลายพุทธศตวรรษที่ 24 ต้น 25 (ประมาณ พ.ศ. 2439–2441 ตามคำเล่าที่บันทึกไว้) โดยมีความตั้งใจเพื่อข้ามทุ่งปรังและเชื่อมชุมชนท่าวังกับบ้านนอกไร่ ในสมัยของพระครูกาชาด (ย่อง) เจ้าอาวาสวัดวังตะวันตก มีขนาด 2 X 500 เมตร ทำด้วยไม้เนื้อแข็ง เมื่อถึงเวลาก็ชำรุดตามสภาพ โดยได้มีการซ่อมแซมสะพานไม้ในสมัยของ “ครูน้อม อุปรมัย เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เมื่อปี  พ.ศ.2502- พ.ศ.2503  เพื่อให้ประชาชนสามารถสัญจรไปมาได้สะดวก ในช่วงแรกวัสดุหลักคือไม้และโครงสร้างผสม ซึ่งเป็นวัสดุชและทรัพยากรที่มีอยู่ในยุคนั้น ภาพถ่ายเก่าและคำบอกเล่าระบุว่าสะพานมีความยาวโดดเด่นเมื่อเทียบกับสะพานภายในตัวเมืองอื่น ๆ ทำให้คนท้องถิ่นเรียกว่า “สะพานยาว” ซึ่งกลายเป็นชื่อสามัญที่ติดปากมาจนถึงปัจจุบัน.          สะพานยาว ในอดีตนั้นมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่ง เป็นสะพานที่ทอดข้ามลำคลองสำคัญในเขตตัวเมือง โดยเฉพาะบริเวณที่เชื่อมโยงกับชุมชนและวัดเก่าแก่ เช่น วัดศรีทวี และเป็นจุดที่ผู้คนสัญจรไปมาอย่างคับคั่ง ดังปรากฏในภาพถ่ายเก่าแก่ที่แสดงให้เห็นถึงชีวิตชีวาและความคึกคักของผู้คนรอบสะพาน ทั้งในยามปกติและในวาระสำคัญของเมือง

ขนำ เป็นภาษาถิ่นใต้ หมายถึงกระท่อม หรือที่เพิ่งพัก ใช้เป็นที่อยู่อาศัยครั้งคราวของชาวสวน ชาวนา ช่วงเก็บเกี่ยวข้าวหรือเฝ้าระวังพืชผลในสวน หรือเฝ้าอาหารทะเลที่อยู่กลางทะเล