Home

วัดเบิก ตั้งอยู่ที่ตำบลฉลอง อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. ๒๔๐๐ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๔ ในอดีตบริเวณนี้เป็นเส้นทางเดินเรือสำเภา ต่อมามีเรืออับปางและพบพระพุทธรูปปางเบิกเนตรในแอ่งน้ำ ชาวบ้านจึงร่วมกันสร้างวัดและขนานนามว่า “วัดเบิกเนตร” เพื่อเป็นนิมิตหมาย ก่อนจะเรียกสั้นลงว่า “วัดเบิก” ในปัจจุบัน

ช้างล้อมเจดีย์ เป็นประติมากรรมรูปช้างบริเวณฐานพระบรมธาตุเจดีย์ เป็นการประดับตกแต่งส่วนฐานเจดีย์องค์พระบรมธาตุ นครศรีธรรมราชด้วยประติมากรรมปูนปั้นรูปช้าง

เสาหาร’ เสาต้นเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่บนบัลลังก์รอบก้านฉัตร (แกนปล้องไฉน) เพื่อช่วยรับน้ำหนักส่วนยอดขององค์พระเจดีย์ บนเสาหารทั้ง 8

สะพานยาว เคยเป็นสะพานที่ยาวที่สุดในจังหวัดนครศรีธรรมราช ในอดีตสะพานแห่งนี้ถือเป็นเส้นทางหลักของชาวบ้านจากหลายชุมชนที่ต้องใช้เดินทางเข้าไปค้าขายหรือทำธุระในย่านท่าวัง ซึ่งเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจของเมืองนครศรีธรรมราชในยุคนั้น จุดเริ่มต้นสะพานยาว              จากบันทึกท้องถิ่นและคำบอกเล่า สะพานยาว ดั้งเดิมถูกสร้างขึ้นในช่วงปลายพุทธศตวรรษที่ 24 ต้น 25 (ประมาณ พ.ศ. 2439–2441 ตามคำเล่าที่บันทึกไว้) โดยมีความตั้งใจเพื่อข้ามทุ่งปรังและเชื่อมชุมชนท่าวังกับบ้านนอกไร่ ในสมัยของพระครูกาชาด (ย่อง) เจ้าอาวาสวัดวังตะวันตก มีขนาด 2 X 500 เมตร ทำด้วยไม้เนื้อแข็ง เมื่อถึงเวลาก็ชำรุดตามสภาพ โดยได้มีการซ่อมแซมสะพานไม้ในสมัยของ “ครูน้อม อุปรมัย เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เมื่อปี  พ.ศ.2502- พ.ศ.2503  เพื่อให้ประชาชนสามารถสัญจรไปมาได้สะดวก ในช่วงแรกวัสดุหลักคือไม้และโครงสร้างผสม ซึ่งเป็นวัสดุชและทรัพยากรที่มีอยู่ในยุคนั้น ภาพถ่ายเก่าและคำบอกเล่าระบุว่าสะพานมีความยาวโดดเด่นเมื่อเทียบกับสะพานภายในตัวเมืองอื่น ๆ ทำให้คนท้องถิ่นเรียกว่า “สะพานยาว” ซึ่งกลายเป็นชื่อสามัญที่ติดปากมาจนถึงปัจจุบัน.          สะพานยาว ในอดีตนั้นมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่ง เป็นสะพานที่ทอดข้ามลำคลองสำคัญในเขตตัวเมือง โดยเฉพาะบริเวณที่เชื่อมโยงกับชุมชนและวัดเก่าแก่ เช่น วัดศรีทวี และเป็นจุดที่ผู้คนสัญจรไปมาอย่างคับคั่ง ดังปรากฏในภาพถ่ายเก่าแก่ที่แสดงให้เห็นถึงชีวิตชีวาและความคึกคักของผู้คนรอบสะพาน ทั้งในยามปกติและในวาระสำคัญของเมือง

ตลาด 100 ปี ปากพนังตั้งอยู่บริเวณฝั่งทิศตะวันออกของแม่น้ำปากพนัง เทศบาลเมืองปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ตลาดเก่าปากพนัง มีพื้นที่ประมาณ 6 ไร่ เป็นชุมชนพาณิชยกรรมที่มีการตั้งถิ่นฐานพร้อมกับการก่อตั้งเมืองปากพนัง มีอายุยาวนานมากกว่า 100 ปี