แม่เจ้าอยู่หัว (พระนางเลือดขาว) เป็นบุตรคหบดีชาวจังหวัดพัทลุง เชื้อสายลังกา (คุลา) มารดาเป็นชาวบ้านเก่าหรือบ้านฆ็อง (บริเวณวัดแม่เจ้าอยู่หัว หมู่ที่ 3 ตำบลแม่เจ้าอยู่หัว อำเภอเชียรใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช) บิดา มารดา มีอาชีพค้าขาย ณ ชุมชนสายหาดแก้ว นครศรีธรรมราชหรือสันทรายเชียรใหญ่ทางทิศใต้ คือบริเวณวัดแม่เจ้าอยู่หัว ซึ่งเป็นชุมชนท่าเรือในสมัยโบราน สถานที่เกิดของนาง คือบ้านเก่าหรือบ้านฆ้อง ประมาณ พ.ศ. 1745 แม่เจ้าอยู่หัว(พระนางเลือดขาว) มีพี่น้อง 3 คน คือ ทวดโปชี มีรูปปั้นประดิษฐาน ณ วัดพังยอม พ่อท่านขรัว มีรูปปั้นประดิษฐาน ณ วัดบ่อล้อและแม่เจ้าอยู่หัว มีรูปปั้นประดิษฐาน ณ วัดแม่เจ้าอยู่หัว 
          พระนามเดิมไม่ทราบแน่ชัด แต่ได้รับทราบจากคำบอกเล่า บางกระแสเรียกชื่อว่า “กังหรี” บางกระแสไม่ปรากฎพระนามเดิม แม่เจ้าอยู่หัว มีนิสัยโอบอ้อมอารีเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา เป็นที่รักของบุคคลโดยทั่วไปตั้งแต่เยาว์วัย  แม่เจ้าอยู่หัวงามด้วยเบญจกัลยาณี คือ ผมงาม เนื้องาม ฟันงาม ผิวงาม และวัยงาม มีเลือดเป็นสีขาวมาตั้งแต่กำเนิด บิดา มารดาและผู้ใกล้ชิดทราบเรื่องนี้มาก่อนแล้วแต่เก็บเป็นความลับเพราะเป็นเรื่องที่แปลกไม่เคยพบเห็นมาก่อนไม่ทราบว่าจะเป็น 
จะได้เป็นเจ้าคนนายคนต่อไป ขณะที่แม่เจ้าอยู่หัวทำหน้าที่เจียนหมาก เจียนพลู กรรไกรได้หนีบนิ้วของแม่เจ้าอยู่หัว มีเลือดไหลออกมาปรากฎเป็นสีขาวต่อหน้าประชาชนที่มาร่วมงานมากมาย ต่อมาจึงมีคนเรียกแม่เจ้าอยู่หัวว่าพระนางเลือดขาว ข่าวแม่เจ้าอยู่หัวมีเลือดสีขาวเลืดออกไปอย่างรวดเร็วจากบ้านต่อบ้าน ตำบลสู่ตำบล เมืองสู่เมือง ในที่สุดข่าวนี้ก็เข้าพระกรรณของพระเจ้าศรีธรรมโศกราชที่ 5 หรือพระเจ้าสีหราชกษัตริย์แห่งนครศรีธรรมราช (กรุงตามพรลิงค์) เมืองนครศรีธรรมราชในขณะนั้นตั้งอยู่ที่เมืองพระเวียง ในขณะเดียวกันพระเจ้าศรีธรรมโศกราชได้ทราบข่าวว่าเมืองทะรังหรือเมืองกันตัง (เมืองตรังปัจจุบัน) ได้แข็งข้อจะไม่ขึ้นต่อการปกครองของเมืองตามพรลิงค์ พระเจ้าศรีธรรมโศกจึงกรีฑาทัพเพื่อไปตีเมืองทะรัง และในการเดินทางไปเมืองทะรังนั้นเจ้าเมืองทะรังรู้ล่วงหน้า จึงจัดทัพมาต่อสู้กันที่บ้านทุ่งชนและทำการชนช้างกันที่นั่น (ปัจจุบันอยู่ในอำเภอทุ่งสง) การต่อสู้ปรากฎว่าทัพของเจ้าเมืองทะรังพ่ายแพ้แก่พระเจ้าศรีธรรมโศกราช พระองค์โปรดให้เจ้าเมืองทะรังจัดเครื่องบรรนาการมาถวายที่ทุ่งหญ้าริมเทือกเขานครศรีธรรมราช ก่อนที่พระองค์จะเสด็จกลับเมืองนครศรีธรรมราช (เมืองพระเวียง) เจ้าเมืองทะรังจึงนำเครื่องบรรณาการมาถวายที่ทุ่งกว้างริมเทือกเขาดังกล่าว ชาวบ้านจึงเรียกพื้นที่แห่งนั้นว่า ทุ่งสง คือที่ส่งเครื่องบรรณาการนั่นเอง (อำเภอทุ่งสงปัจจุบัน) เมื่อพระเจ้าศรีธรรมโศกราชรับเครื่องบรรณาการจากเจ้าเมืองทะรังเสร็จแล้ว จึงเดินทัพกลับสู่เมืองนครศรีธรรมราชพร้อมกับชัยชนะและเครื่องบรรณาการ ขณะเดินทัพเกิดค่ำระหว่างทางทรงหยุดขบวนทัพพักแรมที่ริมภูเขา พระองค์ทรงพระสุบิน เห็นสตรีมีลักษณะงดงามตามเบญจกัลยาณี มีใจกุศล ซึ่งเป็นคู่บุญบารมีของพระองค์ พำนักอยู่ทางทิศใต้ให้เสด็จไปตามเส้นทางหาดทรายแก้ว และนางมีเลือดไม่เหมือนสตรีโดยทั่วไปคือมีเลือดสีขาว ประกอบกับพระองค์ทรงทราบจากคำเล่าลือมาบ้างแล้ว (องค์การบริหารส่วนตำบลแม่เจ้าอยู่หัว, ม.ป.ป.)