Home

สะพานยาว เคยเป็นสะพานที่ยาวที่สุดในจังหวัดนครศรีธรรมราช ในอดีตสะพานแห่งนี้ถือเป็นเส้นทางหลักของชาวบ้านจากหลายชุมชนที่ต้องใช้เดินทางเข้าไปค้าขายหรือทำธุระในย่านท่าวัง ซึ่งเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจของเมืองนครศรีธรรมราชในยุคนั้น จุดเริ่มต้นสะพานยาว              จากบันทึกท้องถิ่นและคำบอกเล่า สะพานยาว ดั้งเดิมถูกสร้างขึ้นในช่วงปลายพุทธศตวรรษที่ 24 ต้น 25 (ประมาณ พ.ศ. 2439–2441 ตามคำเล่าที่บันทึกไว้) โดยมีความตั้งใจเพื่อข้ามทุ่งปรังและเชื่อมชุมชนท่าวังกับบ้านนอกไร่ ในสมัยของพระครูกาชาด (ย่อง) เจ้าอาวาสวัดวังตะวันตก มีขนาด 2 X 500 เมตร ทำด้วยไม้เนื้อแข็ง เมื่อถึงเวลาก็ชำรุดตามสภาพ โดยได้มีการซ่อมแซมสะพานไม้ในสมัยของ “ครูน้อม อุปรมัย เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เมื่อปี  พ.ศ.2502- พ.ศ.2503  เพื่อให้ประชาชนสามารถสัญจรไปมาได้สะดวก ในช่วงแรกวัสดุหลักคือไม้และโครงสร้างผสม ซึ่งเป็นวัสดุชและทรัพยากรที่มีอยู่ในยุคนั้น ภาพถ่ายเก่าและคำบอกเล่าระบุว่าสะพานมีความยาวโดดเด่นเมื่อเทียบกับสะพานภายในตัวเมืองอื่น ๆ ทำให้คนท้องถิ่นเรียกว่า “สะพานยาว” ซึ่งกลายเป็นชื่อสามัญที่ติดปากมาจนถึงปัจจุบัน.          สะพานยาว ในอดีตนั้นมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่ง เป็นสะพานที่ทอดข้ามลำคลองสำคัญในเขตตัวเมือง โดยเฉพาะบริเวณที่เชื่อมโยงกับชุมชนและวัดเก่าแก่ เช่น วัดศรีทวี และเป็นจุดที่ผู้คนสัญจรไปมาอย่างคับคั่ง ดังปรากฏในภาพถ่ายเก่าแก่ที่แสดงให้เห็นถึงชีวิตชีวาและความคึกคักของผู้คนรอบสะพาน ทั้งในยามปกติและในวาระสำคัญของเมือง

ตลาด 100 ปี ปากพนังตั้งอยู่บริเวณฝั่งทิศตะวันออกของแม่น้ำปากพนัง เทศบาลเมืองปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ตลาดเก่าปากพนัง มีพื้นที่ประมาณ 6 ไร่ เป็นชุมชนพาณิชยกรรมที่มีการตั้งถิ่นฐานพร้อมกับการก่อตั้งเมืองปากพนัง มีอายุยาวนานมากกว่า 100 ปี

ป่าพรุควนเคร็ง คือ พื้นที่ชุ่มน้ำผืนใหญ่ที่สำคัญทางปากพนังตอนใต้ของจังหวัด ที่มีระบบนิเวศอุดมสมบูรณ์และครอบคลุม พื้นที่ 5 อำเภอ (อ.เชียรใหญ่ อ.เฉลิมพระเกียรติ อ.ร่อนพิบูลย์ อ.ชะอวด และอ.หัวไทรของจ.นครศรีธรรมราช และพื้นที่บางส่วน อ.ควนขนุน จ.พัทลุง) มีเนื้อที่ประมาณ 195,545 ไร่ พื้นที่พรุมีประมาณ 86,942 ไร่ สามารถกักเก็บคาร์บอนได้ถึง 29,682,787 ตันต่อเฮกตาร์

ลายจำเริญ หรือ คชานุสรณ์ เป็นวรรณกรรมท้องถิ่นเรื่องหนึ่งของเมืองนครศรีธรรมราช ต้นฉบับบันทึกลงในกระดาษห่อใบชาที่เย็บติดรวมเป็นเล่ม เป็นเรื่องราวของช้างแสนรู้ซึ่งเคยมีตัวตนจริงๆ ผู้เฒ่าผู้แก่เล่าสืบกันมาว่าช้างเชือกนี้มีความฉลาดและรู้ภาษามนุษย์ และเป็นช้างที่มีลักษณะต้องตามตำราคชลักษณ์ “ช้างเนียม” ซึ่งเป็นช้างสงคราม มีลักษณะเป็นมงคล คือ มีกายดำ นิล เล็บดำ ขนทวน และมีหางเป็นพวงยาวกวาดดิน ”