วัดเบิก : วัดเก่าแก่อายุกว่า 2 ศตวรรษ ในอำเภอสิชล

วัดเบิก หรือ วัดเบิกเนตร เดิมชื่อวัด “สำเภาคืน” ตามตำนานซึ่งพอจะค้นคว้าได้ว่าเคยเป็นเส้นทางเดินเรือสำเภา และดูตามลักษณะพระพุทธรูปในพระอุโบสถ สันนิษฐานได้ว่า สร้างขึ้นในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น

ที่อยู่ :	ตั้งอยู่ที่ตำบลฉลอง อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช 80000
เนื้อที่ :	มีเนื้อที่ทั้งหมด 19 ไร่ 54.7 ตารางวา โฉนดที่ดิน เลขที่ 7062 เล่มที่ 71 หน้าที่ 62 อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช
นิกาย :	มหานิกาย
ประเภทวัด :	วัดราษฎร์
ได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัด :	พุทธศักราช 2400
ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา	พุทธศักราช 2484

วัดเบิก หรือวัดเบิกเนตร เดิมชื่อวัด “สำเภาคืน” ตามตำนานซึ่งพอจะค้นคว้าได้และดูตามลักษณะพระพุทธรูปในพระอุโบสถ สันนิษฐานได้ว่า สร้างขึ้นในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น มีหลักฐานที่ปรากฏชื่อวัดเบิก อยู่ในทำเนียบข้าราชการเมืองนครศรีธรรมราช สมัยรัชกาลที่ 2 ทรงมีพระมหากรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระบริรักษ์ภูเบศรเป็นพระยาศรีธรรมโศกราชเดโช เมื่อเดือน 12 ขึ้น 5 ค่ำ ตรงกับปี พ.ศ. 2354 ในพระบรมราชโองการฉบับนี้ ได้ปรากฏชื่อของหมื่นพรหมบุรี (สมุห์บัญชีของขุนอินทรพิชัย) มีศักดินา 200 หมื่นคชบุรีสมุห์บัญชีอีกท่านหนึ่ง มัศักดินา 200 มีวัดถ้ำตีมัน 1 วัดเบิก 1 วัดกลาง 1 วัดถ้ำเทียนถวาย 1 เป็นเลฑุบาทอยู่ที่ อลอง (อลอง อ่านตามโบราณว่า “หลอง” ปัจจุบันวัดเบิกได้รับการพัฒนามาอย่างต่อเนื่อง แต่เนื่องจากอยู่ในพื้นที่ลุ่ม น้ำท่วมทุกปี สภาพพื้นที่จึงไม่สวยงาม มีพระครูวิศาลธรรมจารี เป็นเจ้าอาวาส (วัดเบิก, 2556)

ในอดีตบริเวณนี้เป็นเส้นทางเดินเรือสำเภา ต่อมามีเรืออับปางและพบพระพุทธรูปปางเบิกเนตรในแอ่งน้ำ ชาวบ้านจึงร่วมกันสร้างวัดและขนานนามว่า “วัดเบิกเนตร” เพื่อเป็นนิมิตหมาย ก่อนจะเรียกสั้นลงว่า “วัดเบิก” ในปัจจุบ

สิ่งสำคัญภายในวัด ได้แก่ อุโบสถโบราณ อายุประมาณ 100 ปี มีลักษณะครึ่งปูนครึ่งไม้ ด้านหน้าและด้านหลังมีประตูเข้าออกด้านละ 1 บาน ไม่มีบานหน้าต่าง มีแผ่นธรณีประตู ภายในอุโบสถมีเสาเรียงรายทั้ง 2 ด้าน ภายในประดิษฐานพระประธานซึ่งเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นเก่าแก่ฝีมือช่างศิลปะท้องถิ่น มีพระบริวารซ้ายขวาฝีมือช่างศิลปะท้องถิ่น พระพุทธรูปศิลาทรายแดง สภาพชำรุด พระเศียรหักหายไป แขนทั้งสองข้างขาดหาย ลักษณะนั่งขัดสมาธิประดิษฐานภายในอุโบสถ เจดีย์ทรงสี่เหลี่ยม มีลักษณะเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ลดหลั่นเป็นสามชั้น มีฐานสี่เหลี่ยมรองรับ ซึ่งอดีตเจ้าอาวาสได้ก่อสร้างคร่อมเจดีย์องค์เก่า เมื่อ พ.ศ. 2512 ฐานรูปเคารพรูปสี่เหลี่ยม ทำด้วยหินปูน ยกขอบทุกด้าน มีรางน้ำมนต์ยื่นออกมาด้านหนึ่ง กลางแท่นเจาะรูรูปวงกลมทะลุเนื้อหินหนึ่งรู ตัวฐานแตกออกเป็น 4 ชิ้น ฐานรูปเคารพมีขนาดยาว 90 เซนติเมตร กว้าง 90 เซนติเมตร และกรอบประตู ทำจากหินปูน