ประวัติท้องถิ่น

วัดท่าสูง ตั้งอยู่ที่ 155 หมู่ที่ 3 ต.ท่าศาลา อ.ท่าศาลา จ.นครศรีธรรมราช ประวัติวัดท่าสูง ตามที่พระครูไพศาลชัยธรรม เจ้าอาวาสวัดท่าสูง ได้กล่าวความเป็นมาของวัดท่าสูงแบบย่อๆ ว่าวัดท่าสูง เป็นวัดเก่าแก่ มีอายุความเป็นมากว่า 600 ปีเศษ เป็นวัดราษฎร์ เดิมเรียกว่าวัดท่าสูงนอก วัดท่าสูงใน หรือชาวบ้านเรียก กันว่า วัดพี่ วัดน้อง เดิมทีนั้น มีพี่น้องสองคน คนพี่เป็นผู้หญิง ชื่อเอียด หรือยายเอียด ชื่อจริงคือ เจ้าหญิงสุวรรณีมหาเทวี คนน้องเป็นผู้ชายชื่อเลา หรือตาขรัวเลา ชื่อจริงคือเจ้าชายสิโรดม สองคนพี่น้องเป็นเชื้อสายปลายกษัตริย์อยู่เมือง นครศรีธรรมราช เป็นลูกของนางสนมเอกที่ 8 ในสมัยพระเจ้าอู่ทอง (พระรามาธิบดีที่ 1) เป็นโอรสของพระเจ้าศรีวิชัย กับ พระชายาแคว้นสุพรรณบุรี สมภพ ปี พ.ศ. 1857 ทั้งสองไม่มีครอบครัว และได้รับอสังหาริมทรัพย์เป็นที่ดินมรดกตกทอดสืบ มา คือที่ดินที่ตั้งวัดท่าสูงนี่เอง ทั้งสององค์อุทิศถวายที่ดินของตนสร้างวัดร่วมกัน และต่อมาขออุทิศตนเป็นนักบวช พี่สาว

วัดชุมโลง เป็นวัดเก่าแก่ของชาวท่าศาลา และที่่นี่ยังมีครูหมอช้าง ซึ่งเป็นศูนย์รวมความเชื่อความศรัทธาของชาวบ้านมาอย่างยาวนาน

หลวงพ่อโบได้ทำความเจริญด้านศาสนาและด้านการศึกษาไว้ โดยเฉพาะอำเภอสิชล อำเภอท่าศาลา ได้ทราบเกียรติศัพท์ของหลวงพ่อโบได้ดี ท่านได้สร้างถนน วัด หลายแห่ง ในอำเภอสิชลและอำเภอท่าศาลา

สถานที่ตั้ง วัดหน้าพระลาน ตั้งอยู่ทางมุมด้านทิศใต้จดถนนพระลานหลังวัดพระมหาธาตุวรมหาวิหารนครศรีธรรมราช โดยมีถนนเล็กๆ กั้นอยู่ ระหว่างกัน สามารถเดินผ่านจากวัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร ออกไปทางประตูด้านข้างบริเวณจุดจำหน่ายสินค้า เลี้ยวขวาก็จะเห็น วัดหน้าพระลานอยู่ตรงข้ามกัน ที่อยู่ของวัด      วัดหน้าพระลาน ตั้งอยู่ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช 80000 นิกาย             สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ประเภทวัด       วัดราษฎร์ ได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัด : เมื่อปีพุทธศักราช 1800 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา : เมื่อปี พ.ศ. 2493 (วันพระ สืบสกุลจินดา, 2567) เจ้าอาวาส        พระ​สมุห์​รุ่งธรรม​ อติภทฺโทรักษาการเจ้าอาวาสคนปัจจุบัน เมื่อปี 2567 (พระ​คณาจาร​ย์จังหวัด​นครศรี​ธรรมราช​, 2567) ประวัติวัด ชื่อวัดมาจากคำว่า “พระลาน” ซึ่งโดยทั่วไปแล้วจะเป็นสถานที่ประกอบพระราชพิธีด้านทิศเหนือ วัดแห่งนี้คาดว่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1800 สำหรับพระราชาคณะที่ “พระสังฆราชาลังการาม” มีหน้าที่ดูแลรักษาองค์พระบรมธาตุเจดีย์ทางทิศใต้ แต่เดิมเนื่องจากวัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร เป็นเขตพุทธาวาสไม่มีพระสงฆ์ เพิ่งเริ่มมีการปลูกกุฎีในสมัยพระบาทสมเด็จ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว