Jariya_Rattanapan

ยางพาราเป็นพืชเศรษฐกิจที่สำคัญของประเทศไทยในพื้นที่ภาคใต้ เนื่องจากสภาพแวดล้อมเหมาะสมที่เอื้ออำนวยแก่การปลูกยางพาราเป็นอย่างมาก จึงทำให้เป็นแหล่งในการปลูกยางพาราที่สำคัญและยังสามารถสร้างรายได้ สร้างอาชีพให้แก่คนในพื้นที่ภาคใต้ โดยเฉพาะ “น้ำยาง” ซึ่งเป็นผลผลิตที่ได้จากท่อลำเลียงส่วนเปลือกของต้นยาง สามารถนำมาเป็นวัตถุดิบในการทำผลิตภัณฑ์ยางชนิดต่างๆ สำหรับใช้ในอุตสาหกรรม เช่น ผลิตยางรถ ผลิตถุงมือยาง ฯลฯ และนอกจากแถบภาคใต้แล้วสภาพแวดล้อมของประเทศไทยในแถบภาคอื่นๆ เช่น บางจังหวัดของภาคตะวันออก ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคเหนือ ก็ริเริ่มหันมาปลูกยางพารากันมากขึ้น แต่การปลูกต้นยางพาราให้เจริญเติบโตได้ดีไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของการเลือกปุ๋ยอินทรีย์ให้เหมาะสมหรือระยะเวลาในการปลูกต้นยางพาราก็จะต้องใช้เวลายาวนานถึง 7 ปี จึงจะสามารถเริ่มเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ ดังนั้นคุณภาพของดินตลอด 7 ปี ที่ปลูกต้นยางพาราจึงต้องมีการดูแลที่เหมาะสมนั่นเอง (บริษัท ฮานนา อินสทรูเม้นท์ส (ประเทศไทย) จำกัด, ม.ป.ป.) ซึ่งในปัจจุบันเกษตรกรในท้องถิ่นจะนิยมขายน้ำยางพารากับร้านที่รับซื้อโดยตรงมากกว่าการทำแผ่นยางแล้วรอให้แห้งเพื่อนำไปขายเหมือนในยุคก่อนกันมากขึ้น หรือแทบจะไม่มีให้เห็นแล้ว ด้วยเหตุนี้ในฐานะที่ผู้เขียนนั้นเป็นลูกหลานของเกษตรกรชาวสวนยางพารา และได้เคยช่วยพ่อแม่ทำแผ่นยางมาในวัยเด็กนั้น ได้มองเห็นว่าควรจะถ่ายทอดขั้นตอนการทำยางแผ่นที่เกษตรกรพื้นถิ่นยังคงทำกันอยู่บ้างนั้นไว้ให้คนรุ่นหลังได้ศึกษาต่อไป ลักษณะที่ดีของยางแผ่น 1.    ยางแผ่นบางสม่ำเสมอ ความหนาไม่เกิน 3 มิลลิเมตร 2.    ขนาดของแผ่นยางกว้าง 38-46 เซนติเมตร ยาว 80-90 เซนติเมตร 3.    น้ำหนัก 0.8-1.2

สถานที่ตั้ง วัดหน้าพระลาน ตั้งอยู่ทางมุมด้านทิศใต้จดถนนพระลานหลังวัดพระมหาธาตุวรมหาวิหารนครศรีธรรมราช โดยมีถนนเล็กๆ กั้นอยู่ ระหว่างกัน สามารถเดินผ่านจากวัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร ออกไปทางประตูด้านข้างบริเวณจุดจำหน่ายสินค้า เลี้ยวขวาก็จะเห็น วัดหน้าพระลานอยู่ตรงข้ามกัน ที่อยู่ของวัด      วัดหน้าพระลาน ตั้งอยู่ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช 80000 นิกาย             สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ประเภทวัด       วัดราษฎร์ ได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัด : เมื่อปีพุทธศักราช 1800 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา : เมื่อปี พ.ศ. 2493 (วันพระ สืบสกุลจินดา, 2567) เจ้าอาวาส        พระ​สมุห์​รุ่งธรรม​ อติภทฺโทรักษาการเจ้าอาวาสคนปัจจุบัน เมื่อปี 2567 (พระ​คณาจาร​ย์จังหวัด​นครศรี​ธรรมราช​, 2567) ประวัติวัด ชื่อวัดมาจากคำว่า “พระลาน” ซึ่งโดยทั่วไปแล้วจะเป็นสถานที่ประกอบพระราชพิธีด้านทิศเหนือ วัดแห่งนี้คาดว่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1800 สำหรับพระราชาคณะที่ “พระสังฆราชาลังการาม” มีหน้าที่ดูแลรักษาองค์พระบรมธาตุเจดีย์ทางทิศใต้ แต่เดิมเนื่องจากวัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร เป็นเขตพุทธาวาสไม่มีพระสงฆ์ เพิ่งเริ่มมีการปลูกกุฎีในสมัยพระบาทสมเด็จ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว

สถานที่ตั้ง วัดก้างปลา ตั้งอยู่เลขที่ 88 บ้านก้างปลา ถนนทุ่งสง-ห้วยยอด หมู่ที่ 3 ตำบลที่วัง อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช ใช้เวลาเดิน ทางจากในตัวอำเภอทุ่งสงออกไปทางถนนทุ่งสง-ห้วยยอด ประมาณ 20 นาที ซึ่งวัดจะอยู่ทางฝั่งตรงกันข้าม ซึ่งจะมองเห็นประตูวัดที่ มีความแปลกตาออกไป ที่อยู่ของวัด      วัดก้างปลา เลขที่ 88 หมู่ที่ 3 ตำบลที่วัง อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช 80110 นิกาย             สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ประเภทวัด       วัดราษฎร์ ได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัด : เมื่อปีพุทธศักราช 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา : เมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร (แผ่นป้ายข้อมูลของวัดก้างปลา, ม.ป.ป.) เจ้าอาวาส       

 สถานที่ตั้ง ตั้งอยู่ที่ บ้านนาหลวงเสน หมู่ที่ 6 ตำบลนาหลวงเสน อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช โดยสามารถเดินทางจากเส้นทางถนนเข้าเมืองทุ่งสงสายในตรงข้ามกับสวนหลวง ร.5 ทุ่งสง ตรงไปเลี้ยวซ้ายผ่านวัดเขาปรีดี แล้วเลี้ยวขวาตรงไปตามถนนก็จะถึงวัดสำโรง (ซึ่งใช้เวลาประมาณ 5 นาทีในการเดินทาง) ข้อมูลพื้นฐาน ที่อยู่ของวัด      บ้านนาหลวงเสน หมู่ที่ 6 ตำบลนาหลวงเสน อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช 80110 นิกาย        สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ประเภทวัด  วัดราษฎร์ ได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัด : เมื่อปีพุทธศักราช 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา : เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม ปีพุทธศักราช 2518  (พระสังฆาธิการ), ม.ป.ป.) เจ้าอาวาส        พระบุญส่ง กต ปุญโญ (รักษาการเจ้าอาวาส) (สุวิทย์ คงหอม, 2568) ประวัติวัด แต่เดิมพื้นที่บริเวณนี้เป็นวัดร้าง ต่อมาจึงได้ตั้งเป็นวัดเขาสำโรง (วัดเขาโหฺมฺรง) เมื่อราว

ความเป็นมาของพิธีกรรมดังกล่าว ความกตัญญูกตเวที เป็นเครื่องหมายของคนดี และสำหรับชาวภาคใต้ส่วนหนึ่งของไทยนั้นก็ได้มีประเพณีหนึ่งที่แสดงออกถึงความกตัญญูต่อบรรพบุรุษที่ได้กระทำสืบต่อกันมาช้านานก็คือ “การไหว้บูชาครูหมอตายายโนรา” นั่นเอง “ครูหมอโนราและตายายโนรา” ในการรับรู้ของชาวบ้านถือเป็นสิ่งที่มีพลังอำนาจ สามารถบันดาลทั้งคุณและโทษแก่ลูกหลาน ทุกช่วงสำคัญในชีวิตจึงต้องทำ “พิธีเซ่นไหว้” เพื่อเป็นการบอกกล่าวและขอบคุณตายายที่ช่วยดูแลลูกหลานให้อยู่เย็นเป็นสุข หากลูกหลานเพิกเฉยไม่เคารพบูชา ไม่เซ่นไหว้ ลบหลู่ หรือทำตัวไม่เหมาะสม เช่น คบชู้ ลักขโมย เชื่อกันว่าจะ “ถูกลงโทษ” ทำให้เจ็บป่วยและไม่สามารถรักษาให้หายได้ด้วยการแพทย์แผนปัจจุบัน ซึ่งต้องแก้ด้วย “การบวงสรวง” ในทางกลับกันก็สามารถใช้พิธีกรรมเดียวกันนี้เพื่อ “บนบาน” ขอให้ท่านช่วยเหลือเรื่องสำคัญได้ (องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย, 2565) การบูชาครูหมอตายายในสายตระกูลตนนั้นถือเป็นเรื่องใกล้ตัว และสำคัญยิ่งเพราะเราจะทราบที่มาและเรื่องราวของครอบครัวผ่านการนับถือครูหมอ ซึ่งเป็นบรรพบุรุษประจำตระกูล ทั้งยังเป็นการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลในครอบครัว บุคคลในตระกูลให้แน่นแฟ้นขึ้นด้วย ซึ่งการไหว้หิ้งครูหมอประจำตระกูลนั้น ปีหนึ่งควรไหว้หนึ่งครั้งเป็นอย่างน้อย และ ไม่ควรที่จะละเลยบรรพบุรุษของตนไปไหว้บรรพบุรุษคนอื่น อย่างรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ถึงแม้ว่าจะนับถือครูหมอเหมือนกัน แต่รายละเอียดนั้นแต่ละครอบครัวย่อมมีความแตกต่างกัน  ดังนั้นเพื่อที่จะให้การสักการะบูชาเห็นผล ลูกหลานที่เป็นชนรุ่นหลังควรที่จะทำพิธีไหว้ครูหมอตายายด้วยตนเอง จะทำให้ทราบว่า ครูหมอตายายที่อยู่กับบรรพบุรุษเรามายังคงอยู่หรือไม่ สามารถช่วยเหลืออะไรได้บ้าง อย่างน้อยๆ เราก็ได้สื่อสารกับบรรพบุรุษด้วยตนเอง บอกกล่าวและขอพรด้วยตัวเอง ก็ย่อมได้รับพรจากบรรพบุรุษอย่างเต็มเปี่ยม  และเป็นการเสริมสร้างธรรมะแห่งกตเวทิตา หรือ การตอบแทนคุณ การระลึกคุณ ให้เกิดขึ้นในใจของเรา