ศิวลึงค์ ลึงค์ หรือ ลิงค์ (สันสกฤต: लिङ्गं liṅgaṃ หมายถึง เครื่องหมาย สัญลักษณ์ เพศ องคชาต เป็นสัญลักษณ์ของพระศิวะเทพเจ้าในศาสนาฮินดู ใช้ในการบูชาสักการะในโบสถ์วิหาร

ศิวลึงค์ เป็นประติมากรรมที่สร้างขึ้นให้มีลักษณะคล้ายอวัยวะเพศชายใช้เป็นสัญลักษณ์แทนพระอิศวร (พระศิวะ) อันเป็นเทพเจ้าองค์สำคัญของศาสนาฮินดูลัทธิไศวนิกาย มีความหมายถึงการสร้างสรรค์ ความมั่งคั่ง ความเจริญรุ่งเรือง ในบางครั้งยังหมายถึงตรีมูรติด้วย การทำประติมากรรมรูปศิวลึงค์ในศิลปะลพบุรี (ศิลปะเขมรในประเทศไทย) มักมีการแบ่งสัดส่วนของศิวลึงค์ออกเป็น 3 ส่วน คือ ส่วนสี่เหลี่ยมที่อยู่เบื้องล่างเรียก พรหมภาค หมายถึง พระพรหม ส่วนกลางที่เป็นแปดเหลี่ยมเรียก วิษณุภาค หมายถึง พระนารายณ์ และส่วนยอดบนสุดเป็นรูปทรงกระบอกปลายมนเรียกว่า รุทรภาค หมายถึง พระอิศวรบางครั้งทำเป็นรูปพระพักตร์พระอิศวรอยู่ด้วย เรียกว่า “มุขลึงค์” โดยทั่วไปทั้ง ๓ ส่วนมักมีความสูงเท่ากันและได้ตั้งอยู่บนฐานรองรับที่มีร่องให้น้ำมนต์ไหลผ่านซึ่งเรียกว่า “โยนี)

ในจังหวัดนครศรีธรรมราช มีการพบศิวลึงค์เป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะที่“ถ้ำเขาพลีเมือง” เป็นสถานที่ที่พบศิวลึงค์ทองคำ ซึ่งเป็นรูปเคารพแทนองค์พระศิวะหรือพระอิศวร เทพเจ้าสูงสุดในศาสนาพราหมณ์ลัทธิไศวนิกาย การค้นพบศิวลึงค์ดังกล่าวถือเป็นหลักฐานสำคัญอีกชิ้นหนึ่งที่แสดงถึงร่องรอยการนับถือศาสนาพราหมณ์ในภาคใต้ตอนบนของไทยในช่วงพุทธศตวรรษที่ 12 และด้วยตำแหน่งที่พบศิวลึงค์ทองคำซึ่งอยู่ในถ้ำบนเขาและอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ จึงถือว่าภูเขาแห่งนี้คือ “ตีรถะ” สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ริมฝั่งแม่น้ำตามความเชื่อของศาสนาพราหมณ์

“ตีรถะ (Tīrtha)” ตามความเชื่อในศาสนาพราหมณ์ หมายถึง สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ริมฝั่งแม่น้ำ ชายฝั่งทะเล หรือทะเลสาบ เนื่องจากเชื่อว่า “น้ำ” เป็นธาตุที่สามารถชำระล้างสิ่งต่าง ๆ ให้บริสุทธิ์ และทำให้สิ่งมีชีวิตดำรงอยู่ได้ นอกจากนั้น ในทางนามธรรม น้ำยังนำไปสู่การสำนึกรู้ภายในและสรรพสัตว์สามารถก้าวข้ามฝั่งแห่งการเวียนว่ายตายเกิด (สังสารวัฏ) เพื่อไปสู่อีกฝั่งหนึ่งได้

ในภาคใต้ของไทยยังพบในแหล่งโบราณคดีแห่งอื่น ๆ ด้วย เช่น โบราณสถานเขาศรีวิชัย อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี และโบราณสถานเขาคา อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช