ชาวนครศรีธรรมราชบางพื้นถิ่นมีการใช้ภาษาถิ่นคำว่า “หมา” ในความหมายที่กว้างออกไปซึ่งหมายถึงภาชนะตักน้ำทั่ว ๆ ไป  ปัจจุบันก็เรียกภาชนะตักน้ำที่ทำด้วยสังกะสี อะลูมิเนียม หรือเหล็กว่า “หมาถัง” หรือ “หมาถั้ง” เป็นต้น ในปัจจุบัน การใช้หมาจาก หมาต้อ หมาหลาวโอน เป็นภาชนะสำหรับการตักน้ำน้อยลง เพราะว่าบริบทของสังคมที่เปลี่ยนไป  มีการใช้น้ำจากบ่อน้ำลดน้อยมากจนแทบจะไม่มีเลยก็ว่าได้ เพราะมีการใช้น้ำประปา  หรือ มีการนำเครื่องปั๊มน้ำเข้ามาอำนวยความสะดวกในการนำน้ำมาใช้ หรือชักน้ำขึ้นมาจากบ่อน้ำ สระเก็บน้ำ

อย่างไรก็ตาม หมาจาก  หมาต้อ  หมาหลาโอน ก็ยังคงมีบทบาทอยู่ในสังคมพื้นถิ่นชาวนครศรีธรรมราช อาจะเปลี่ยนรูปแบบการใช้จาก “หมาตักน้ำ”  มาเป็นภาชนะรักษ์โลกในการใส่ของซื้อของขายผลิตผลทางการเกษตร เช่น ผัก ผลไม้ต่าง   หรือ ใส่เครืองดื่ม อาหารคาวหวาน  อาหารว่างต่าง   ๆ  มากยิ่งขึ้น เพิ่มรูปแบบการใช้งานแต่รูปลักษณ์ยังคงเหมือนเดิม ในพื้นที่นา เล  ที่มีป่าจากมาก  เช่น   ปากนคร  ขนาบนาก ปากพนัง  เชียรใหญ่ หัวไทร  เป็นต้น   พื้นที่ เขา ป่า   อย่างลานสกา  พรหมคีรี ร่อนพิบูลย์ จะมีการรวมกลุ่มของชาวบ้าน ในการทำ หมาจาก หมาต้อ ส่งขายให้กับพ่อค้าแม่ค้า เพื่อเป็นภาชนะรักษ์โลก ซึ่งในปัจจุบันพบเห็นได้แพร่หลายมากยิ่งขึ้น นอกจากจะเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมแล้ว ยังเป็นการสร้างอาชีพ สร้างงาน  สร้างรายได้ให้กับชาวบ้านอีกด้วย  และที่สำคัญอีกประการหนึ่งเป็นการสืบสานภูมิปัญญาชาวบ้านให้คงอยู่คู่กับชาวนครศรีธรรมราชสืบไป