คำว่า กระจูด (ภาษาถิ่นใต้เรียกว่า จูด) เป็นพันธุ์ไม้จําพวกกก (Sedge) ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ Cyperaceae
มีชื่อทางพฤกษศาสตร์ : ว่า Lepironia articulata 
ชื่อภาษาไทย : กกกระจูด (กลาง) กก (ระยอง) จูด/กระจูด ใต้) กกกระจูด (กลาง) กรือจุ (นราธิวาส) วิจุ๊ (มลายู) Kingdom (อาณาจักร) : Plantae (พืช)
Order (อันดับ) : Poales เป็นอันดับขนาดใหญ่ของพืชใบเลี้ยงเดี่ยว และรวมวงศ์ของพืชที่ส้าคัญหลายชนิด เช่น หญ้า กก และสับปะรด มีสมาชิก 16 วงศ์
พืชกลุ่มนี้ดอกขนาดเล็ก มีกาบหุ้ม และเป็นดอกช่อ ผสมเกสรด้วยลม และเมล็ดมักสะสมแป้ง)
มีอยู่ตามหมู่เกาะมาดากัสการ์ มอริเชียส ศรีลังกา สุมาตรา แหลมมลายูและหมู่เกาะต่าง ๆ ในดินแดนแหลมมลายู อินโดจีนตอนริมฝั่งทะเล ฮ่องกง บอร์เนียว ตลอดถึงออสเตรีเลียค่อนฝั่งตะวันออก นิยมปลูกกันมากในฮ่องกง ยังไม่พบหลักฐานแน่นอนว่ากระจูดที่กระจายอยู่ตามริมฝั่งทะเลด้านตะวันออกของภาคใต้นั้นเป็นพืชที่ขึ้นอยู่ในบริเวณดังกล่าวพร้อม ๆ กับขึ้นอยู่ในดินแดนต่าง ๆ ที่กล่าวข้างต้น หรือได้มีผู้นําเอาพืชชนิดนี้เข้ามาภายหลัง 
ลักษณะทั่วไปของกระจูด : เป็นพืชล้มลุกชอบขึ้นในพื้นที่ที่มีน้ำขังหรือชื้นแฉะ มีลําต้นกลม โตขนาดเท่าก้านไม่ขีดไฟถึงเท่าแท่งดินสอดํา สูงประมาณ 1-2 เมตร ลําต้นเขียวอ่อน ออกดอกเป็นกระจุกแน่นหนึ่งกระจุกที่ข้างลําต้นใกล้ยอด คล้ายดอกกระเทียม และมีช่อดอกปลายลําต้นอีกหนึ่งช่อ มีใบเล็ก ๆ ประกอบช่อดอก (สารานุกรมวัฒนธรรมภาคใต้, 2527, น. 8)  ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับเผ่าพันธุ์และสภาพแวดล้อม ต้นกระจูด ชอบขึ้นในที่ ๆ มีน้ำขังอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะบริเวณริมทะเลสาบที่เป็นดินโคลน ซึ่งเรียกว่า “พรุ”หรือชาวพื้นเมืองทางภาคใต้เรียกว่า “โพระ” หากเป็นต้นกระจูดที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติจะมีขนาดเล็กและไม่ยาวนัก
สภาพแวดล้อม/ระบบนิเวศน์ : เจริญเติบโตได้ดีในพื้นที่ชุ่มน้้า หรือมีน้้าขังตลอดเวลา โดยเฉพาะพื้นที่พรุ และพื้นที่ชื้นแฉะริมทะเลสาบชุ่มน้้าชายฝั่งบึงน้้า ป่าบึง ป่าพรุ