เก้าอี้ดูดวิญญาณ เป็นที่รู้จักกันกว้างขวางในกลุ่มศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยวิทยาลัยวลัยลักษณ์ตั้งแต่รุ่นแรกๆ รหัสนักศึกษาขึ้นต้นด้วย 41 จนถึงปัจจุบัน คู่ไปกับคำว่า “ศูนย์บรรทม”  เก้าอี้ดูดวิญญาณมีลักษณะเป็นเก้าอี้โซฟานั่งเดี่ยวธรรมดาๆ รูปทรงเกือกม้า หุ้มเบาะด้วยผ้ากำมะหยี่สีส้มมีแท่นพนักพิงและพนักท้าวแขนสีเทา มีความพิเศษตรงที่ถอดออกมาได้ด้วย  เหมาะกับระบบสรีรผู้นั่งเบาะนั่งทำจากวัสดุชั้นดี ไม่ร้อน ห่อหุ้มตัวคนนั่งได้พอดี ระยะความสูงในการเหยียดขาถึงพื้นได้ระยะกำลังดี  เหมาะในการนั่งอ่านหนังสือและเอนนอน เมื่อเจอกับบรรยากาศเย็นฉ่ำจากระบบปรับอากาศในอาคารบรรณสารและสื่อการศึกษา จึงทำให้นักศึกษาที่เหนื่อยล้าจากการเรียน ทอดตัวนอนยาว หลับสบาย ยาวนานไม่รู้ตัว จนมีการตั้งชื่อว่า “เก้าอี้ดูดวิญญาณ” ให้เรียกต่อๆ กันมา  และเมื่อผ่านการใช้งานมาหลายสิบปี ได้มีการนำไปหุ้มเบาะเปลี่ยนเป็นเบาะหนังสีแดง แท่นพนักสีดำแทนวัสดุผ้าเดิม  ส่วนคำว่า “ศูนย์บรรทม” เป็นคำเรียกล้อเลียนชื่อศูนย์บรรณสารฯ เป็นคำเล่นคำภาษาไทยจากนักศึกษารุ่นแรกๆ ที่มีความสามารถทางภาษา เพื่อให้สอดคล้องกับ “เก้าอี้ดูดวิญญาณ” นั่นเอง

 

          ศูนย์บรรณสารและสื่อการศึกษาคำนึงถึงประโยชน์การใช้งานของครุภัณฑ์ทุกชิ้น เพราะตระหนักใส่ใจถึงความสำคัญของการใช้งานต่อเนื่อง จึงคัดเลือกจัดหาครุภัณฑ์ทุกชุดเพื่อสร้างเสริมบรรยากาศการอ่าน และดึงดูดใจให้นักศึกษาให้เข้าใช้พื้นที่เป็นจำนวนมากอย่างต่อเนื่อง นอกจากเป็นแหล่งเรียนรู้แล้ว ยังจัดสถานที่ให้มีบรรยากาศให้น่าใช้บริการ โดยปรับเปลี่ยนปรับปรุงสถานที่และครุภัณฑ์ตลอดเวลาอีกด้วย