โดยสังเขปที่เป็นหลักเป็นฐานก็ประมาณนี้

โดยในนี้มีบางเกล็ดที่ขอสรุปไว้ในฐานที่พอจำได้
๑) ชื่อมหาวิทยาลัยในใจของคนนครนั้น มักคิดถึงชื่อ ศรีธรรมาโศกราช แล้วเสนอว่าชื่อ #มหาวิทยาลัยนครศรีธรรมราช ก็ได้ มีบางคำอธิบายว่าระยะหลังทางการไม่สนับสนุนให้ใช้ชื่อจังหวัดเพื่อให้มหาวิทยาลัยมีความกว้างขวางกว่าเพียงจังหวัด จนในที่สุดคิดกันว่าน่าขอพระราชทานชื่อ ประกอบกับหลังปี ๒๕๓๑ สมเด็จเจ้าฟ้าจุฬาภรณ์ท่านเสด็จลงมาทรงงานในภาคใต้มาก มีสถาบันจุฬาภรณ์ ประกอบกับอาจารย์วิจิตรก็ถวายงานพระองค์มาก จึงเสนอขอชื่อ #มหาวิทยาลัยจุฬาภรณ์ แล้วพระราชทานว่า #วลัยลักษณ์ อันเป็นสร้อยพระนาม

มีการอธิบายกันว่าอาจทรงเห็นว่าซ้ำกับนามสถาบัน รวมทั้งซ้อนกันกับจุฬาลงกรณ์ด้วย ทั้งนี้ท่านอาจารย์วิจิตรชี้ว่าการขอพระราชทานชื่อเป็นส่วนสำคัญให้สภามีมติอนุมัติ พรบ.โดยเร็ว ครั้งหนึ่งท่านบอกว่า ” … ตอนเสนอในสภา ได้แจ้งว่าขอพระราชทานชื่อแล้ว แล้วจะไฟม่ให้ตั้งได้อย่างไร … ” ต่อมาภายหลังมีผู้ให้ข้อสังเกตุว่า ๓ มหาวิทยาลัยที่เกิดชุดนี้ เป็นเรื่องเป็นราว ๓ คือ #สุรนารี #วลัยลักษณ์ #แม่ฟ้าหลวง ส่วนชื่อ #ศรีธรรมาโศกราช นั้น ทุกวันนี้เป็นชื่อวิทยาเขตของมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัยแล้ว

๒) บุคคลที่นำการขับเคลื่อนหลักคือท่าน #ผู้ว่าเอนกสิทธิประศาสน์ ด้วยการส่งเสริมให้เกิดคณะกรรมการรณรงค์ ตลอดจนนำเข้าเฝ้า แม้กระทั่งการเชื่อมต่อกับรัฐบาล 

๓) การปรากฏบทบาทของพลเอกอาทิตย์กำลังเอกครั้งนั้น เป็นชนวนหนึ่งในการปลดจากผู้บัญชาการทหารบกกลางอากาศ หลังท่านมาพบปะและรับปากชาวนครที่ขุมนุมกันนับแสนคน โดยยังเดินทางกลับไม่ถึงกรุงเทพก็ถูกประกาศปลดระหว่างการเดินทาง

๔) ระหว่างการหาที่เพื่อเสนอตั้งมหาวิทยาลัย เกิดการกระเพื่อมของนักหาและค้าที่เป็นที่จ้าละหวั่น

๕) กล่าวกันว่าช่วงที่เป็นวิทยาลัยในสังกัดมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์มีความคืบหน้าไม่มาก เนื่องจาก ม.อ.ก็มีหลายวิทยาเขตและภาระมากแล้ว

๖) การปรับตัวสำคัญคือการมีท่านอาจารย์วิจิตรเป็นประธานคณะกรรมการจัดตั้ง

เนื่องจากท่านเป็นผู้จัดทำแผนการอุดมศึกษาแห่งชาติ และเป็นปลัดทบวงมหาวิทยาลัยด้วย

เท่านี้ก่อนนะครับ ยาวจังแล้วครับ