ร้อยเรื่องรักษ์วลัยลักษณ์_1 …….
เมื่อวานนี้ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์จัดประชุมนำร่อง คณะกรรมการอำนวยการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ครบรอบ ๓๕ ปี #มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ โดยมีผมเข้าร่วมเป็นกรรมการด้วย ซึ่งเป็นการประชุมครั้งแรกเพื่อระดมความคิดเห็น หลังประชุมแล้ว ต่างคนต่างก็เกิดความคิดอ่านต่าง ๆ อีกมากมาย โดยเฉพาะบนโต๊ะอาหารกลางวันที่ริมคลองท่าสูง จนกระทั่งกลับเข้ามาในมหาวิทยาลัยอีกครั้ง ผ่านข้างอาคารบริหารและหน้าอาคารวิจัย หลายคนก็บอกผมว่า ” … คุณหมอรู้ไหม บ้านเรือนที่ปลูกสร้างอยู่ในพื้นที่ตั้งมหาวิทยาลัยตอนนี้รื้อย้ายออกไปหมดแล้ว … “
นับเป็นอีกข่าวใหญ่ที่เรื่องนี้จบและคลี่คลายลงในที่สุด ในรอบปีที่ ๓๓ ของมหาวิทยาลัยเลยครับ ก่อนกลับออกมาจากวลัยลักษณ์วานนี้ ผมจึงขอแวะที่ตรงนั้นอีกครั้ง …
มะพร้าวดงนี้ อยู่รายรอบบ้านของลุงนิราศ การะนัด เป็นบ้านสองชั้นเป็นหลักเป็นฐาน น่าจะสร้างอยู่มานานไม่น้อย ตอนที่พวกเราเข้าไปดำเนินการที่ดินเพื่อการจัดตั้งมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ที่ทางอำเภอท่าศาลาและจังหวัดนครศรีธรรมราชบอกว่าอยู่ในพื้นที่สาธารณะประโยชน์ และตกลงส่งมอบให้มหาวิทยาลัยใช้เป็นที่ตั้งมหาวิทยาลัยนั้น ลุงนิราศยืนยันว่าไม่ยอมออกไป คุยกันอย่างไรก็บอกว่าไม่มียอม นัดหนึ่งในที่ประชุมคณะกรรมการดำเนินการเรื่องที่ดินเพื่อจัดตั้งมหาวิทยาลัย ที่ทางจังหวัดตั้งให้ลุงนิเวศน์ เกตุชาติ ประธานสภาจังหวัดในขณะนั้นเป็นประธาน ท่านปลัดจังหวัดบอกต่อที่ประชุมว่า ขออาสาเข้าไปคุยกับลุงนิราศด้วยตนเอง โดยวันหนึ่งท่านก็บอกผมว่าวันนี้จะนำคณะเข้าไปคุยในพื้นที่ตอนเย็น ๆ ขอให้ผมส่งกำลังบำรุงจำพวกอาหารและเครื่องดื่มเข้าไปให้โดยไม่ต้องเข้าไปเอง เพราะท่านจะชวนชาวปกครองและท้องที่เข้าไปกัน ด้วยท่านนี้เป็นนักปกครองสายชาวบ้าน จำได้ว่าคืนวันนั้นพวกเราส่งอะไรต่อออะไรเข้าไปไม่น้อย เฉพาะน้ำสีชาก็หลายลัง จนสาย ๆ วันรุ่งขึ้น ผมต่อสายถามถึงผลการเจรจา ท่านบอกว่า ” … ผมยอมเลยหมอ … “
สรุปว่า บรรยากาศการสนทนากินดื่มดีมาก ๆ แต่การเจรจาเพื่อให้ลุงราดยอมรับการชดเชยผลอาสินรวมทั้งการรื้อย้ายบ้านออกไม่บรรลุ บ้านในดงมะพร้าวนี้ รวมทั้งวัวหลายตัวของลุงจึงยังคงอยู่คู่มหาวิทยาลัย เคียงข้างอาคารบริหาร ตรงหน้าอาคารวิจัยและบริการวิชาการสืบมาตั้งแต่นั้น
เจอลุงที่ไหนและเมื่อไหร่ ลุงก็บอกว่าขอดื้ออยู่ต่อไป ผมไม่ทราบว่าลุงจากไปตั้งแต่เมื่อไหร่
จนได้ทราบวานนี้ว่าเกือบปีแล้วที่ลูกหลานลุงยอมย้ายออกไปทั้งหมดแล้วครับ ส่วนปลัดจังหวัดท่านนั้น ต่อมาได้เป็นผู้ว่าราชการหลายจังหวัด รวมทั้งนครศรีธรรมราชด้วยครับ หากมีจังหวะจะรีบรายงานท่านว่า ที่ท่านผู้ว่ายอมเมื่อ ๓๐ ปีที่แล้วนั้น ตอนนี้ลูกหลานลุงราดยอมแล้วครับ ท่านผู้ว่าวิชม ทองสงค์ครับผม ขอบคุณ Pipat Puteh ที่อยู่ ๆ ก็ขี่รถมาทักถามว่าหมอมาทำไร ?
” … หยบมาหาเรื่องครับ … ” ผมตอบอยู่ในใจ ไม่กล้าบอกตรง ๆ แล้วก็ขอซ้อนท้ายไปขึ้นรถรีบออกจากวลัยลักษณ์กลับมาท่าวัง เพราะมีอีกนัดประชุมครับ
